RoKoKo anno 2015: KoKoMo

 Een tropisch Ailand dat kan varen.

Tis wel lang geleden hè dat laatste logje. Er is ook wel weer wat veranderd hier bij Blogger, beetje de lay-out van foto's toevoegen, dat kan nu ook vanaf je mobi-foon,
Belangwekkend wel ;-) Een smiley toevoegen, nee dat is zo 1990's.
O ja het KoKomo muziekje van de Beach Boys:

KoKomo bestaat niet echt, dus fijn van Migaloo Private Submersible Yachts om deze ons nu eindelijk te schenken.
Ach, KoKomo is geschreven in een pool-side bar in een Hotel op Islamorada, ik denk nu opeens heel sterk aan:
Coconut Cove Resort and Marina, Islamorada, FL.

Je kunt hier dubbel genieten met een mooie zonsopgang en ook weer een mooie zonsondergang onder het genot van een Kokoma cocktail & song.

met dank aan CowNed.

RoKoKo Passionen Traditie

Mn gerepliceerde aminozuurtjes voerden foutloos de zorgvuldig geprogrammeerde instructies uit, na een hele fijne Mattheus vorig jaar, dit jaar de Johannes. De Donorsequentie zat weer handenwrijvend en oorklapperend vooraan!
Dit jaar een stukje uit Akt IV: Kreuzigung und Tod nr27a,b Rezitativ, Chorus

Die Kriegsknechte aber, da sie Jesum gekreuziget hatten, nahmen seine Kleider und machten vier Teile, einem jeglichen Kriegesknechte sein Teil, dazu auch den Rock. Der Rock aber war ungenähet, von oben an gewürket durch und durch. Da sprachen sie untereinander: Lasset uns den nicht zerteilen, sondern darum losen, wes er sein soll.

Homo economicus, ook al heel lang in het dna aanwezig, verdeelt de boedel alvast onder het sterfkruis van Jezus en heft zelfs op zijn schamel bezit directe successiebelasting. De mooie Rock (onderkleed) zonder naad (ongenaaid) gewürket (uit één stuk geweven) wordt verdobbeld door het lot. De reeks van oplopende zestiende noten op het woord "losen", verklanken het rollen van de dobbelstenen.
Bach wil ons nog even inpeperen dat de mens van nature bijzonder onaangenaam egoïstisch is.

Vorige afleveringen: Johannes 'Ruht wohl, ihr heiligen Gebeine' (door Bach) 2010 Matthäus-Passion 2013 Passie-tijd, Rokoko-muziektraditie 2012

CoRCoRz Zondeval

door Cornelis Cornelisz. van Haarlem

Die CorCor van Haarlem was wel lekker goed in bloot, zoals in - ook in het Rijksmuseum A'dam te bewonderen - Badsebil in Bath ehh.. Bathsebad in Bil... of zo iets pp Volgens het RM A'dam heet dit schilderij Het toilet van Badsenbil pp of zoiets 1594. Toilet ??? in 1594 ??? We zoeken even in wat Bijbelvertalingen 2 Samuel 11 2 - 5:
Op een keer stond hij (David) aan het eind van de middag op van zijn rustbed en liep wat heen en weer over het dak van het paleis. Beneden zag hij een vrouw die aan het baden was. Ze was heel mooi om te zien. Hij liet uitzoeken wie ze was, en men zei hem: ‘Dat is Batseba, de dochter van Eliam, de vrouw van de Hethiet Uria. David liet haar bij zich komen en sliep met haar. (De voorgeschreven periode van onthouding na haar onreinheid was juist verstreken.) Daarna ging ze terug naar huis. Enige tijd later merkte ze dat ze zwanger was. Ze liet dat aan David berichten.
De nieuwe bijbelvertaling: baden dus.
Herziene Statenvertaling: een vrouw die zich aan het wassen was; deze vrouw nu was heel knap om te zien.
Statenvertaling 1637: eene vrouwe haer wasschende: dese vrouwe nu was seer schoon van aensien.
NGB 1951: een vrouw, bezig zich te baden; en die vrouw was zeer schoon van uiterlijk.
Volgens mij zitten ze zoals gewoonlijk maar wat te rotzooien A'dam, een rijksmuseum onwaardig.
Schandalige RMA tag: Onzedige Vrouwen. Koninklijk seksueel misbruikt lijkt me nauwkeuriger getagd.

Aert van Neer: Riviergezicht bij Maanlicht .
..de volmaakte illusie van een maannacht? Ja elk schilderij is een illusie van een visueel tafereel toch? We lopen maar gewoon verder. Weinig interessante Rembrandts in het RMA eigenlijk, behalve natuurlijk die Nachtwacht en het Joodse Bruidje dat er 10/10 ook nog eens niet hing. Voor een mooie, interessante Rembrandt-collectie van maar liefst 11 stuks reize men naar Het Mauritshuis te 's-Gravenhage. Je krijgt er dan ook nog eens de Pearl Earring en het Gezicht op Delft van Vermeer bij, plus de Stier van Potter.

A'dam heeft ook nog wel wat mooie huizen (stadpaleizen?, nee niet overdrijven) zoals Geelvinck Hindelopen met een schitterende Rococostijl salon inclusief Rococoschouw.

Op een stuk van de(forte)pianocollectie werd een stuk van Mozart gespeeld KV457, ik dacht dat het Van Beethoven was. Sokolov!
Even doorsteken van de Keizersgracht naar de Herengracht en daar is Willet-Holthuysen te bezichtigen. Geen Rokoko maar wel kattenschilderijen van kattenmoeder Louisa zoals een mooie Louis-Eugène Lambert.

Gemist in het Rijksmuseum Amsterdam: Period Rococo Beuning kamer 1.6

Coledampf Friderizianisches Rokoko KHochkultur am Kollwitzplatz Berlin

Die Magnolia stond natuurlijk in het voortuintje van Frederik II de Grote Rokoko-Koning van Pruisen. Om zijn naam eer aan te doen en europees mee te komen bouwde deze Pruisische Sonnenkönig in 2 jaar het Rokoko-ZomerLustSchloss Sanssousi (Sans Souci, Ohne Sorge, Onbezorgd, Zorgenloos of Zorgvliet) in het idyllische dorpje Potsdam nabij Berlin. EnPassant bouwde hij Potsdam zelf ook om tot een elegant Rokoko-stadje met o.a. het bakstenen Holländisches Viertel.

Schloss Sanssouci is gebouwd op een Weinbergterasse, maar omdat het klimaat in Noord-Duitsland niet helemaal kan meekomen met dat in Zuid-Parijs werd dit voorzien van minikassen die de ranken beschermen tegen koude en ontoereikende noordelijke warmte.

Op de buitenmuren een decente orgiezyklus von Hermenpilastern mit Bacchanten und Bacchantinnen.
Dit lekkere RoKokostel -links- op de Oostvleugel viert samen al 250 jaar dagelijks de bacch-analia mit viel Lol am Lust.
De Duitsers spreken op hun eigen bekende wijze over Friderizianisches Rokoko.

Was war noch mehr Rokoko in Berlin: Konnopke's CurryWurst natuurlijk; in ruime mate verkrijgbaar onder U-Eberswalderstrasse bij Konnopke's Imbiß®.

Als je dan toch in de Prenzlauer Bergbuurt bent en gemütlich met alle andere Nederlandse toeristen leuke trendy, vintage winkeltjes besloft op de Kastanienallee, kun je ook nog wel even een Berliner Spaziergang machen mit Christiane Sadlo, de Volvo aus Schwaben, veel beter bekend onder haar pseudoniem Inga Lindström, daarover later meer.
Sla even van de toeristenallee af en u bent op de Zionskirchplatz met Geheimtipp: een (gratis!) beklimbare uitzichtkerktoren. (Alleen op zondag?) Een tikkeltje claustrofobisch zware laatste treden, maar is dat eigenlijk niet altijd in het leven?

Als eten met medelanders in Berlin tegen de borst stuit kan het beste naar de Kollwitzplatz worden uitgeweken in het Weltberoemde Gemeinschaftsprojekt ColeDampf's of even worden doorgelopen naar de Rosenthalerstrasse voor de nog veel beter aangeschreven RoseBistro in de bloeiende Rosen/Magnoliaboomgaard van de Rosenhöfe.

Noot: Kohldampf (uit Kolldampf) is een tautologie voor grote honger in het Rotwelschen (Duits bargoens?) omdat Kohl en Dampf beide honger beduiden; waarschijnlijk uit het Russisch  голод = honger.


En dan fluit de RokokoKoning zelf dit Berlijnse sprookje uit en begint overmorgen het sprookje van König WA I:
Zoals narrige trompetenengel1968 fijntjes opmerkt in de comments: Sorry, aber das gespielte Stück ist weder song noch ein Flötenkonzert. Wir hören den ersten Satz einer dreisätzigen Symphonie von Friedrich II.

Matthäus-Passion 2013

Op het Rokoko wordt vanzelfsprekend de jaarlijkse Passie-traditie in ere gehouden. Ko is heimelijk een beetje traantjepinkend trots op zijn stukkie verzelfstandigd dna dat hem DV dit jaar bij de tweeden in het tweede koor de Matthäus gaat toezingen.
Voor een overzicht van alle vorige afleveringen zie: Passie-tijd, Rokoko-muziektraditie.

Choral 'O Mensch, bewein dein Sünde gross' The Monteverdi Choir The English Baroque Soloists John Eliot Gardiner.

Dit is het slotkoor van deel I, na de gevangenneming van Jezus.

Hier vlak voor zit een lastig stuk voor de koren 'So ist mein Jesus nun gefangen' in 'Hofe, der hiess Gethsemane' waar tussen het mooie duet van Alt en Sopraan door

Mond und Licht	Maan en sterren
Ist vor Schmerzen untergangen,	Zijn van verdriet ondergegaan,
Weil mein Jesus ist gefangen.	Omdat mijn Jezus is gevangen.
Sie führen ihn, er ist gebunden.	Ze voeren Hem weg, Hij is geboeid.

korte stukjes (spatgelijk) moeten worden gezongen, afgesloten met het spectaculair woedende:

Sind Blitze, sind Donner in Wolken verschwunden ?	Zijn bliksem en donder in wolken verdwenen ?
Eröffne den feurigen Abgrund, o Hölle !	Open uw vurige afgrond, o hel
Zertrümmre, verderbe, verschlinge, zerschnelle,	Vermorzel, verderf, verslind, vernietig,
Mit plötzlicher Wut	Met plotselinge woede
Den falschen Verräter, das mördrische Blut.	Die valse verrader, die moordenaar.

Corot Cottet Constant & Rode Kolen

Vincent & Impressionisme waren twee tentoonstellingen voor één prijs in winters Hermitage Amsterdam.

Uit de tentoongestelde hoogtepunten van sensatie & inspiratie werd speciaal t.b.v. het RoKoko-blog ter plaatse een uitgelezen selectie gemaakt, welke hieronder zonder noemenswaardige systematiek is neergehangen.

Rode Kolen en Uien van Vincent van Gogh

In London van Charles Hoffbauer vanwege de prachtig zilveren jurk met Rode Roos en ook vanwege de lichtgevende schemerlampjes.

Jean-Baptiste Camille Corot (1796–1875), Boerin die op haar koe past bij een bos [Paysanne gardant sa vache a la lisière d'un bois]

Charles Cottet (1863–1925), Venetië, gezien vanaf zee [Venise vue de la mer] & Zeegezicht met Venetië in de verte [Marine avec Venise dans le lointain]

Benjamin Constant (1845–1902), Portret van madame Marina S. Derwis [Portrait de Mme Marina Sergeievna von Derwis]

Jean-Léon Gérôme (1824–1904), Verkoop van een slavin in Rome [Vente d’une esclave à Rome] Jean was een neo-classicist en prominent lid van De Parijse Salon die klodderaars en hun onaffe schilderijen (impressies) weerde (R van Refusés achterop schilderijen) van tentoonstellingen.

Francis 'Roccoco' Cotes (door Coqui)

Het Rijksmuseum - nee natuurlijk niet 020 dat nog een eeuw gesloten blijft, - presenteert met trots de allereerste tentoonstelling van Britse portretten uit de 18de eeuw in Nederland: Ladies & Gentlemen. Portretten uit de Britse Gouden Eeuw.
Alle schilderijen zijn afkomstig uit Tate Britain in Londen. Het gaat om werken van bekende kunstenaars als Sir Joshua Reynolds, Thomas Gainsborough en Sir Thomas Lawrence.

Eh..18-e eeuw, wat schiet ons trouwe lezertjes dan als eerste te binnen: Rococo. De tentoonstelling is echter een grote teleurstelling met een bomkrater aan kunsthistorische RoCoco-kansen en -quotes. Welke Britse portretters staan prominent opgesomd tussen hun wuftzwoele Franse Rococo-paintneefjes in de En.Wiki: Hayman, Gainsborough, Reynolds.

Francis Hayman, Exeter 1708-1776 Londen,

De schrijver Samuel Richardson omringd door zijn tweede gezin, ca. 1740-1741, olieverf op doek, 99 x 125 cm, Tate Britain, Londen is één van de eerste Britse Rococo-familieportretten. Op deze site kun je desgewenst nog inzoomen op details. In MUSE11(pdf) staat ook een afbeelding.
De Rococo was in het begin van de 18e eeuw in Parijs, Frankrijk een reactie op de knellende grandeur, symmetrie en strenge regels van de barok, in het bijzonder die van het Paleis van Versailles. De Rococo-kunstenaars verkozen daarom een ongedwongen elegante, informeel schertsende, organisch bloemrijke en plantaardig sierlijke benadering van de kunst en architectuur in natuurminnende Engelse landschapsstijl.

Het absolute hoogtepunt van Gainsborough, leerling van Hayman en getrouwd met natuurlijk kind Margaret, is het schilderij van zijn dochter Margaret, een eloquente gehoorzame zwoelkastanjegrijze schoonheid met een rose roosje in haar decolleté. Dit Rococo-toonbeeld straalt een wittily, zeer elegante en teasing dialoog uit vol ongrijpbare en camouflerende taal en gebaren, verfijnde gevoelens en subtiele kritiek. Papa was zuinig op z'n liefste dochter en kleedde haar van hoog tot laag in volledig afgesloten, liefst ravenzwarte, kleding. Paps inspanning wierp zijn vruchten af want dochterlief bleef vruchtloos ongetrouwd en onbemind. Snel door dan maar naar een echte natuur-frivole rococo-schilder: Francis Cotes. Zou Cotes de succesvolle Colijn de Coter naar de powdered wig kunnen steken?

Francis Cotes schilderde portretten van vrouwengewaden die ontsnapt lijken aan plafondspiegelingen van Elftelingdroomprinsessen. Ongedwongen openhangende kleding met veel roseboomrozerode en gesmet witte ruches, afgewisseld met naakte kokoskuscremeblanke ouderdomsgesproete huid. Lieflijke engageantes en ponjetten met luchtige karakter. Het kleurgebruik typeert zich door zachte tinten, met veel gebruik van pastel. De vormen zijn losser, er is vrolijkheid en frivoliteit; opschietende plantenmotieven, vruchten, schelpen, asymmetrische krullen en guirlandes. Een kokarde rozet van rosewoodrood, een pastelsilverpink collerette met ruches over het ravelijndiepe decolleté, doorschemerende oudroze blote schouders onder een fijngeweven koraalroze cotta en robijnrode cotte. Op het hoofd altijd een pastelparelmoer 'rococo' poederpruik ter camouflage van het onvergeeflijk onnatuurlijk bijgeverfde zwartmahoniebruine haar.
Dit is het overtuigende bewijs dat Rococo een cokette combinatie is van Frans asymmetrisch Rocaille en Coqui(lles), van schelpen en fluitkikkers, van BarocCo (een onregelmatig gevormde zilvergrijze parel) en Rocaille (een populaire vorm van de tuin- of interieur-versiering met behulp van geluksschelpen en maansteentjes)​ die deze verfijnde en fantasierijke stijl in zijn essentie beschrijft.

Da capo naar Margaret-lover Gainsborough. Er waren tijden waarop het leek dat muziek het beroep van Gainsborough was en schilderen slechts een afleiding. Gainsborough had veel muzikanten in zijn vriendenkring en schilderde er vele, zoals de jongste zoon van JS Bach: Johann Christian Bach, ook wel de Italiaanse, Londonse of Roccoco Bach.
Rococo-muziek kenmerkt zich door intieme kamermuziek met uiterst verfijnde versieringsvormen.

Johann Christian 'Rococo' Bach heeft ook een eigen kanaal op YouTube. Automatisch gegenereerd met 910 videoos. Met aanbevolen videoos. Hieruit een kleine persoonlijke Rococo-Concert-selectie.

Go Coqui GobGo

©Margreet

Lang geleden logde ik al eens over een Atalanta-herfstoverval op mijn Ivy-Hedera Helix Arborescens. Het ene weekend vlogen de Atalanta's op en af, het volgende weekend niemand te zien. Recente aanvullende informatie op een boeiende botanische lezing benoopte een navolglog. De sympathieke zilvergrijze natuur- & filmvrouwe in zwierige maanrok Josephine Hamming heeft de afgelopen acht jaar een documentaire gemaakt over de vliegoveruren van de trekvlinder Atalanta. Go, Butterflies, Go of eigenlijk Butterflies, Go!, want Go, Butterflies, Go was een ouder filmproject op 16mm.

De documentaire begint in Sint-Petersburg in augustus en eindigt daar een jaar later na een om-slagje Marokko.  Op zoek naar de optimale leef- en voortplantingsomstandigheden vliegt de Atalanta met de seizoenen mee om grote droogte, hitte en vrieskoude te ontlopen en om steeds de juiste verse waardplantblaadjes tegen het lijf te lopen. Brandnetels om op voort te planten en rottende vruchten (zoals margreets pruimen begin september) om op bij te tanken. Het Atalanta-vrouwtje zet haar eitjes af na paring met een territorium-mannetje;  de rupsekienders eten braaf daar de buikjes vol, verpoppen en vliegen dan in de juiste seizoensrichting verder naar Petersburg of Casablanca. Een Atalanta leeft, geschat want veel is er natuurlijk niet bekend, 3 - 4 maanden. 
Hij fladdert zelfs ieder jaar heen en weer over het kanaal naar Groot-Brittannië. Daar doet hij dan een aantal uren over bij 14 km/h. (Heeft iemand nauwkeurig de vliegtijd opgemeten?) Josephine ving ze op in Normandië op Pointe du Hoc tussen Omaha en Utah Beach. Dat is niet de kortste oversteek.

©Margreet

In de mooie HD-film in augustus in Finland zitten de Atalantas nog op het statige Koninginnekruid (Eupatorium) te fourageren. Het wordt de hoogste tijd voor een herfstvakantievluchtje Oost-Nederland via Sint-Petersburg.
Volgens een UK-website produceert de Red Admiral eenmaal per jaar een nieuwe generatie. Die komt half- augustus tot begin oktober uit de pop. Dan zijn mijn Atalantas dus waarschijnlijk de laatste verse lichting geweest en geen migrerende Atalantas uit Finland. Ik heb ze afgelopen vrijdag ook niet rond het Koninginnekruid van de Heul zien fladderen.

Er is een website waar (maandelijkse!) vlindertellingen worden bijgehouden: Vlindermee!  2010 was een erg goed Atalantajaar, vooral in augustus en september. En dus ook nog begin oktober. Vanaf nu allemaal..pp Atalanta's tellen.
Het zijn evolutionaire kleine wondertjes, die vlinders. Vele malen kleiner dan de mens, met een brein dat je met gemak in een gevulde kies stopt, maar wel vele malen functioneler en uitgebreider uitgerust dan het mensenbrein: GPS incl. kaarten West- en Oost-Europa, zeer gevoelig reuksysteem, verpopper, voortplanter, opblaasbare vervliegvleugels, kleefpoten. Wat kunnen ze eigenlijk niet: gitaar spelen, autorijden, internetten. En missen ze dat? Nee natuurlijk niet, ze vervelen zich nooit al fladderend en windsurfend door heel Europa.

In Sephientjes film zitten mooie opnamen van een uit de pop kruipende Atalanta. De vleugels zijn kreukelig gevouwen en moeten worden opgepompt met een rode kleurstof. Dan even drogen en vliegen maar.

Naar de ivy, van de Holly and the Ivy; hulst en (struik)klimop zijn beide openluchtmuseum kruidentuin legendeplanten in het tweedehandsboekje dat ik onlangs van een goede zilvergrijze wonderfee kreeg toegetoverd op een lommerrijke Uddelse Kampweg midden op de HogeVeluwe.

The holly and the ivy, now both are full well grown,

Of all the trees that are in the wood, the holly bears the crown.

De ivy komt er een beetje bekaaid af, terwijl deze altijdgroenling symbool staat met zijn hechtwortels voor gehechtheid, trouw, vriendschap en vasthoudendheid; met zijn altijdgroene blad voor het eeuwige leven; en met zijn drielobbige blad voor de heilige drie-eenheid. Hulst staat ook voor eeuwig leven, geluk en gezondheid. Christenen zagen bovendien in de scherpgepunte bladeren een doornenkroon, in de rode bessen Jezus bloed en in het harde hulsthout het kruis. YT-tje met bekende melodie.

Een korte film van Josephine over mieren (ants) kan online worden bekeken. Josephine heeft ook een YT-kanaal met interviews en action shoots. Ze had het tijdens de lezing over haar Academy Award; een Dutch Postcode Lottery DOEN Award uit 2001, soort van gouden Atalanta-Kalf met vleugels; zelf had ze toen ook (nog) goud-blonde haren. Tussen de 'Oscar' Academy Awards heb ik haar niet kunnen vinden.

Die mooie natuurlijke speciaal gecomponeerde filmmuziek bij GobGo is natuurlijk van Johan S. Riphagen, die bovennatuurlijk wordt uitgevoerd door de beste natuurtalentmuzikanten van het Rockoco quintet(pdf).

Passie-tijd, Rokoko-muziektraditie

Bij Rokoko behoort het jaarlijkse Passie-logje inmiddels tot de vaste traditie. Om en om, even jaren Mattheus BWV246, oneven jaren Johannes BWV245. Met de om en om traditie breken we altijd traditioneel in een schrikkeljaar. 2012 is ons eerste blog-schrikkeljaar.

Passie of Passion komt van het Griekse werkwoord paschō volgens Wiki, wat lijden betekent. Lijdenstijd en lijdensmuziek; een muziekstuk dat het lijden en sterven van Jezus, aan het kruis, tot onderwerp heeft.

Franz Liszt schreef op latere leeftijd Via Crusis, De Kruisweg. Tijdens de Kruisweg gaan de gelovigen biddend en herdenkend langs veertien zogenaamde kruiswegstaties voorbij. Een kruiswegstatie is een schilderij of reliëf dat een scène uit de lijdensweg van Jezus en zijn stervensproces uitbeeldt. Het woord statie is afgeleid van het Latijnse woord statio, dat het staan of stilstaan betekent. Omdat het aantal staties hier en daar verschilde, bepaalde Paus Clemens XII (paus van 1730-1740 -Rokoko-) het aantal op veertien. In 1741 werd de kruisweg verplicht in alle rooms-katholieke kerken. (Wiki) 

Het is een van de laatste werken van Liszt, voltooit in 1879. Het werk neemt een bijzondere plaats in in het oeuvre van Liszt vooral omdat het een werk is van grote verstilling. Bijzonder is het werk ook omdat het de grenzen van de tot dan toe gangbare tonaliteit opzoekt. (Wiki)
Het is wel mooi, ik heb zo hier en daar wat beluisterd, nadat ik een recensie las in Trouw 26/3. 'Via Dolorosa'
Compagnie Bischoff, Ronald Brautigam, piano Jan Van den Bossche, regie Muziekgebouw aan 't IJ 23/3.
....een van de fraaiste voorbeelden van de kale, duistere en harmonisch grensverleggende stijl van de late Liszt. Met een minimum aan noten, veel stiltes en een veelvuldig gebruik van dissonante harmonieën wist Liszt een maximum aan zeggingskracht te bereiken. Brautigam speelde deze met grote uitdrukkingskracht en zo suggestief dat Jezus' wankele tred over de Via Dolorosa naar het kruis bijna letterlijk hoorbaar werd.

Morning stars: Amfibieën, Reptielen en Dino's

In de vorige evolutie-stap 375 mjg kroop de Tiktaalik  aan land om daar te gaan worstelen met lucht ademen, uitdroging en zwaartekracht.
Zwaartekracht. Homo Sapiens met de wet van opwaartse kracht van kleinzoon Archimedes zijn nog ver weg, maar een alwetende God had de probleempjes bij het aan land sturen van een vis toch wel kunnen voorzien. Als Hij een engineer was geweest dan was Hij voor de ontwikkeling van Zijn landdier helemaal van scratch begonnen en had Hij niet gaan modderen met een op de kwastvinnen voortstrompelende vis. Maar Theologen zijn natuurlijk typisch alpha's en daarom raakte de aarde alras gevuld met mechanische wangedrochten zoals de krokodil.
Uit de familie van de Crocodilia reptielen (ontstond pas 84 mjg). 

Om een zwaar lichaam goed te kunnen dragen en te transporteren over land is het sterkte-mechanisch sterk aan te bevelen om de poten onder het lichaam en het lichaamszwaartepunt aan te brengen en de boven-poten niet onder een hoek van 90º met de verticale onder-poten aan het lichaam te zetten. De voeten ver buiten het zwaartepunt en het lichaam aanbrengen is alleen van voordeel bij hoge snelheden in bochten; daarom staan de wielen van een BMW 3 op de hoeken van het chassis. Dit reptiel-gedrocht drijft daarom het liefst maar wat als Archimedes rond in het water, dan heeft hij het minste last van zijn ontwerpfouten. Overigens doet Kroco dat zeer succesvol.
Als je Kroko vergelijkt met een kikker of een pad, dan zie je grote overeenkomsten.

Amfibieën.
Hier is het kleine broertje van de Kroko uit een andere familie: de pad of in dit plaatje de kikker. Amphi-bios betekent "dubbel-levend" Zij leven zowel in het water als op land. Er zijn nu nog ongeveer 6900 soorten amfibieën bekend, waarvan  6000 kikkers en padden. Daarnaast zijn er 600 salamanders en 200 wormsalamanders. De grootste ontwerpfout van de amfibieën is dat ze, net als hun directe voorouders de Tiktaalik-vissen, eitjes in het water moeten leggen en dus nooit ver het land op kunnen trekken. Uit die eitjes zwemmen (kikker)visjes met kieuwen en een zwemstaart.  In een metamorfose van enkele dagen worden ze opeens tot kikker gekust en verliezen ze de staart. Ze leven daarna voornamelijk op het land, totdat ze weer eieren moeten leggen. Daarom zit uw vijvertje altijd in maart vol met paddentrek-kikkers en ziet u ze de rest van het jaar niet.

Kikkervisje op schoteltje

Een succesvolle amfibie is de Eryops 270 mjg met een zware ruggegraad, die doorzakken voorkwam.

RoKoKo Konsert

Via een goed kennis vernam ik onlangs dat het Rokoko-Schloß Heidecksburg in kostelijk Rudolstadt enige bezoekenswaardige Festsäle bezit. Daar Rudolstadt net iets te ver weg is op een Schöner-Tag-Ticket bracht ik een kompenserend virtueel bezoek op een Wikipediaticket. Aldaar aangekomen werd ik attent gemaakt op de bekende Rudolstadter RoKoKo-Komponist, Konsert- en Kapelmeister Kristian Ernst Gra(a)f, later HofKomponist en -Kapelmeister in de Hofstad der Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden van prinses Anna van Hannover, de weduwe van stadthouder Willem, en na Anna's dood van Zijne Doorluchtige Hoogheid de Prins van Oranje en Nassau, ook weer Willem genoemd. Ter ere van de installatie van Willem V als stadhouder van de Republiek in 1766 komponeerde Graf het wondermooie Rokokolied:
Laat ons Juichen, Batavieren!

En welke beroemde Rokoko-komponist in de dop was er ook in 's-Gravenhage? Inderdaad: kleine Wolfgang van 9. Onlangs nog gespot in Brusselssneeuw op weg van 's-Gravenhage naar Versailles met zijn zus Nannerl in de gelijknamige film.

Gottlieb! nam 'ons' thema stevig onderhanden in de Variazoni KV24, hier lieflijk gespeeld op een moderne vleugel door Oostenrijkse Ingrid Haebler. Betere kwaliteit Variatie II, maar statisch beeld.
Historisch korrekter op het klavecimbel of harpsichord door GerardvanR.

En laten wij  toch niet Gra(a)f's grote bijdragen aan Neerlands Kultureel Erfgoed vergeten als Kokor-eier zo groot:
Hieronymus van Alphen / Christian Ernst Graf - De pruimeboom (Jantje zag eens pruimen hangen). 

Messiah - 16de noot

De duur van een toon wordt bepaald door de nootwaarde, aangegeven door vorm van de noot en door vlaggetjes, al dan niet samengenomen tot een waardestreep. De basis voor de nootwaarde is de hele noot: een open ovaal (bolletje). De helft daarvan, de halve noot, krijgt een stok. De kwartnoot krijgt een stok en een gesloten bolletje. De achtste noot krijgt een vlaggetje aan de stok, de zestiende noot twee vlaggetjes, enz. We gaan het geleerde nu oefenen in A Scratch Messiah, People's Messiah, Come Sing Messiah, Sing-it-yourself Messiah, or Sing along Messiah. Dergelijke uitvoeringen zijn een traditie geworden onder muziekliefhebbers in de Angel-Saksiche wereld, speciaal tijdens de Kersttijd, en lijken navolging te vinden in zowel Nederland als China.
Een maat begint en eindigt met een verticaal lijntje. Als er 16 nootjes met dubbelvlag in een maat staan zijn dat 16de noten. Van boven naar beneden mogen sopranen, alten, tenoren en bassen hun partij 16de noten instuderen.

De Messiah is geschreven in 1741 dus ook nog eens heel erg Rococo.
En dan nu het geleerde in praktijk gebracht in het Mormon Tabernacle Choir kijk ook nog even achterom naar de orgelwand.
Gaat het te snel: probeer eens deze.
Op voor het wereldrecord? dat kan hier. Hoor ik alle 16den nog wel?
Deze zingen mij wat te stoterig.
Dan heb ik liever wat meer legato, de noten meer gebonden, met jongenstemmen voor alten en sopranen.
Natuurlijk zijn Gardiner en zijn Monteverdi Choir ook weer van de partij. De winnaars?

Neutronen, pulsen en kale mannen

De wijze waarop een ster zijn verlichtende loopbaan eindigt hangt af van zijn massa.
Tot ongeveer 4 zonmassa's eindigen ze als Witte Dwerg via Rode Reus. Fusie komt niet verder dan zuurstof (O) en koolstof (C). Een nagloeiend klompje O en C van 6000 km doorsnede, ongeveer ter grootte van de aarde.  Wel erg zwaar: een theelepeltje Witte Dwerg weegt ongeveer een ton.

Vanaf 4 zonmassa's wordt er een neutronenster gevormd van 20 km doorsnede. De elektronen zijn op de protonen gestort en hebben neutronen gevormd. 1 theelepeltje neutronenkorrels weegt ongeveer zoveel als een berg: een miljard ton. Je kunt je een neutronenster voorstellen als een heel grote atoomkern bestaande uit neutronen.
Een speciale neutronenster is de pulsar. Die heeft een sterk magnetisch veld waarmee hij een gerichte bundel radiogolven en andere straling uitzendt. Omdat de pulsar met hoge snelheid om zijn eigen as tolt, omlooptijd 0,1 - 10 seconden, kun je op aarde zijn gepulseerd radiosignaal opvangen.

Vanaf 2-3 zonmassa's wordt een heel speciale neutronenster gevormd: een zogenaamd zwart gat. Een zwart gat is een neutronenster met zoveel massa dat zelfs licht, met zijn massaloze met de snelheid van het licht verplaatsende fotonen, niet meer aan de zwaartekracht kan ontsnappen. Daardoor wordt een zwart gat een magisch heelallichaam, want we kunnen op geen enkele manier informatie over die ster verkrijgen.

Populair samengevat: (Wheeler 1967) "Black holes have no hair"; zwarte gaten hebben maar 3 kenmerken: massa, rotatiemoment en elektrische lading en lijken dus allemaal sterk op elkaar, 'net zoals kale mannen.'
De term 'gat' suggereert dat er een angstaanjagend opzuigen van materie plaats vindt, maar in wezen gedraagt zo'n zwart gat zich vergelijkbaar aan bijvoorbeeld onze aarde. Als er een meteoriet op aarde valt, zal die ook eeuwig binnen het zwaartekrachtveld van de aarde blijven en niet opeens op een mooie zomerdag weer spontaan het heelal in zweven. Als onze zon een zwart gat van gelijke massa zou zijn, dan bleven we gewoon onze bekende rondjes draaien; wel in het donker bij kaarslicht natuurlijk, want een zwart gat geeft geen licht af.

Een zwart gat kan zich verraden door zijn grote zwaartekrachtveld. Omdat fotonen ook worden beïnvloed door een zwaartekrachtveld en zogenaamde Einsteinringen kunnen vormen. 

Op deze mooie artist impression zie je ook die ringen gevormd. Het enige 'echte' veelbelovende indirecte bewijs is de aanwezigheid van een superzwaar gat in het centrum van onze eigen Melkweg: met lekkere spacy music:


Sagittarius A* is zijn naam en hij bevindt zich precies in het midden van ons sterrenstelsel. Het schijnt dat ieder sterrenstelsel een superzwaar gat in het centrum heeft. Volgens Duitse en Amerikaanse rekenwonders weegt Sgr A* 4 miljoen zonmassa's en is 44 miljoen kilometer in doorsnede.
De afstand van de aarde naar Sgr A* is ongeveer 25000 lichtjaar, dus 25000 jaar vliegen met de snelheid van het licht. Daar komen we dus nooit, voorlopig, want de mens leeft maar maximaal 100 jaar. Hoe deden ze dat ook alweer in 2001 space odyssey cryogenic hibernation?; wel een betrouwbare computer meenemen!

3.Akt Finale Edelstes RoKoKo

Voor de trouwe lezeressen en bewonderaars van roze met witte rokokokerken tot slot van deze 10-delige serie: De Wieskirche, RoKoKo-eindhoogtepunt van de Romantische Straße in het dorpje Wies. Gemakkelijk te bereiken met de  „Hop On – Hop Off“ KonzeptBus.
De Wieskirche is een Wallfahrtskirche, een bedevaarts- of pelgrimkerk. Met een eigen website en eigen Hintergrundmusik  van de CD "Rokoko - Romantik" Ik gloof dat het geluid niet uit kan. Leuke variatie is om 3 of meer verschillende windows met deze website te openen als Kanon, als je het goed timed wordt het een prachtige samenspel of pelgrimstrompetenchor.

Wat zal ik er over zeggen, de plaatjes spreken voor zich. Alles versieren en ook de versieringen versieren op slagroomwitte achtergrond en vergeet het plafond niet.

Bij binnenkomst wordt meteen toegegeven: Oppassen!: Edelstes RoKoKo.

Hier het voorwerp van aanbidding, waar omheen de hele kerk gebouwd is: het beeld uit 1730 van de gegeselde Heiland, waarop in 1738 door lokale boerin Maria Lory in de ogen enkele druppels waargenomen zijn, die zij voor tranen aanzag. Zoals wel vaker verschijnen deze droppels tegenwoordig nog zeer zelden en ook zeer onregelmatig;
de benarde geconditioneerde positie achter glas in het altaar zal daar ook mede debet aan zijn.

Het koor is dubbelwandig uitgevoerd met een balkon, een bijzonder geslaagde RoKoKoKonstruktie die dieptewerking geeft. De kerk heeft een ovaal/rond deel, dat werkt heel vriendelijk.

Links één van de großen Theologen des Abendlandes en een zijaltaar, rechts de eenvoudige buitenkant met links het ronde deel en rechts het rechthoekige koordeel.
Geen Asam-Bros maar Johann Baptist en Dominikus Zimmermann. Opeens nog weer 30 ofzo RoKoKoBauten te doen en een 500 km lange Oberschwäbischen Barockstrasse. Dat gaat op de lijst voor een volgende Rundfahrt.

2.Akt Apotheose Zwaanridderburcht

Ludwig.II van de Linderhof begon in 1868 op 23 jarige leeftijd met het opnieuw optrekken, in Duitse Ridderburchtstijl tot comfortabel woonbaar Koningsslot, van een ruïne nabij zijn zomerjeugdhonk kasteel Hohenschwangau.
Zijn vader had de ruïne Hohenschwangau in Gotische stijl laten restaureren als zomerbuitenslot. De jonge Ludwig bracht er gelukkige zomers door. In Hohenschwangau zijn middeleeuwse taferelen in de kamers geschilderd, waaronder die van de Zwaanridder Lohengrin. De Zwaan zit ook in het wapen van de graaf van Schwangau, waardoor de jonge Ludwig zich al van jongs af aan identificeerde met Lohengrin. 

Een van de verklaringen voor zijn grote Baulust is dat hij na de nederlaag in 1866 van Baiern met bondgenoot Oostenrijk tegen Pruisen het opperbevel over zijn leger verloor. Daardoor voelde hij zich geen soevereine vorst meer en startte met de bouw van een eigen Koninkrijk: zijn Schlösser.
Hij plande Neuschwanstein als eerbetoon aan de opera's van Wagner,  ein würdiger Tempel für den göttlichen Freund, durch den einzig Heil und wahrer Segen der Welt erblühte.
Hij nam in muurschilderingen verwijzingen en reminiscenties (herinneringen, bespiegelingen) op  aan scenes uit de Opera's Tannhäuser, Lohengrin en Tristan und Isolde.
De gekozen plaats is uniek, aan de Noordzijde is het terrein vlak met wat Seeen, aan de Zuid en Westzijde liggen vrij abrupt hoog oprijzende steile, rotsachtige bergen. Het Slot ligt op een smalle bergrug want aan de achterzijde is een diepe kloof, zodat er naar alle zijden spectaculair uitzicht is. Het is Landscape Art.
De halve wereld gaat op bezoek bij de HogeZwanen, maar de drukte was niet echt storend. Niet in het weekend gaan, was de tip van onze Kurgastgeber. Disney-castle schijnt geïnspireerd op Hohenschwangau, waarmee de Amerikanen verklaard zijn; Japanners zijn gewoon Superromantisch of Eurofiel.

Op de website is al heel veel info te verkrijgen (ook in het Engels), zoals geschiedenis, ontstaan, Ludwig.II, en ook weer een virtuele rondleiding. Hohenschwangau stond op de VOIAL (visit once in a lifetime), maar als we in de buurt zijn gaan we zeker nog weer even naar boven en ook beneden Hohenschwangau bekijken.
Kaartjes met Termin koop je beneden, daar was wel een wachtrij van 30 minuten, daarna wandel je de 250 hoogtemeters naar boven in 45 min om ruim op tijd in de Untere Hof te arriveren voor een tour van 30 minuten.

De abrupte overgang van vlak naar bergen: de foto links is genomen halverwege de weg op de rechterfoto en de foto rechts vanaf het grote balkon aan de west(rechter)zijde. Let op de drie schuurtjes.

Na de wandeling links een fotobalkon en rechts het tourniquet met terminsysteem.
Panoramafoto halverwege.
Nog meer Buitenpanorama's.

Links: aan de achterzijde ligt een kloof met rivier en daar overheen de Marienbrücke. Rechts: uitzicht West vanaf het balkon op Schloss Hohenschwangau en het toeristenservicegebied.

2.Akt 1.Szene Linderhof

Dit Rokoko-pareltje ligt in het Ettal niet ver van GAP en Oberammergau. Het geldt als het eerste sierbouwproject van Ludwig.II. Deze Koning der Beieren had zichzelf de opdracht gegeven het land in een overdonderend imponerende inhaalslag ver op te stuwen in de vaart der rondtoeristende volkeren. We mogen constateren dat hij daarin met vlag en cumlaudewimpel  is geslaagd. Het Amerikaans en Japans is er niet meer van de lucht.
Linderhof is een eerste bescheiden vingeroefening op weg naar de echte megalomane bouwprojecten. Eigenlijk moest het Schloss een kopie van Louis's Versailles worden maar dat paste bij nader nameten niet in het kleine dalletje.

Destijds werd door de bevolking gepiept over de financiële bodemloze bouwputten, nu kan de Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen wel ieder jaar zo'n kasteeltje bouwen van de kassa-inkomsten.
Die kassa's zijn Duits gründlich effizient organisiert. Buiten het park koop je een ticket met een Termin-nummer; bij het te bezoeken object zijn 4-6 afgebakende wachtrijen met kaartlezers, tourniquets en Termin-nummer-displays. Wanneer je Termin is aangebroken kun je pas met je ticket langs het tourniquet de wachtrij met je eigen Termin-nummer bereiken.
Vervolgens wordt je planmässig binnen het uur door het objekt geloodst en aansluitend verdwaasd naar buiten gewerkt. Ondanks de grote drukte geeft dit systeem een weldadig ontspannen gevoel, veroorzaakt door het geruststellende wachten op je eigen nummer op het vooraf afgesproken tijdstip. Er wordt ondertussen voor spontaan vermaak gezorgd door bijvoorbeeld onprocedurele regellappende Italianen, die vergeefs proberen het tourniquet te passeren voordat De Termin is aangebroken.

Leuk gezellig kasteeltje van landhuisafmetingen, mooi gelegen in een dalletje, met links zicht op voorgevel en kaskade en rechts zicht op de achtergevel en Venus.

Links de voorgevel in detail; is het RoKoKo of Renaissance? Rechts de achtergevel van de zwartgeblakerde pompoenmaagd van Venus.

In het wandelpark links Walkure decorstuk De Hundinghütte en rechts de Venustempel.