De Tien Geboden voor Ongelovigen

Dit stond opeens zomaar op een maandagavond in Trouw:

Aanleiding is nominatie van deel twee van 'De Bijbel voor ongelovigen' van Guus Kuijer voor de AKO literatuurprijs, die op 13 november wordt uitgereikt.
De volledige tekst van het artikel: LINK (pdf). Trouw link.

In de Betuwe (deel 2 en slot: Koniks)

Het beloofde een grote toonaangevende serie te worden, het liep echter anders. Een goede vriendin zegt dan altijd: Alles Verandert..pp Destijds lag er al het voornemen om binnen de omvangrijke serie een logje over Konik paarden in Betuws uiterwaarden op te nemen. In de uiterwaarden tussen Ewijk en Beuningen om precies te zijn, dus formeel Maas en Waal en daardoor ook weer niet echt de Betuwe, maar dat maakt de serie wel weer consistent.
De rondleider van ?staatsuiterwaardenbeheer? vertelde destijds 2010? gedetailleerd over deze wilde natuurpaardjes. Dat ze in haremgroepen leven met twee hengsten op 20? merries, de opperhengst verzorgt een regelmatige bevruchting van de merries, op één na, die is exclusief voor zn adjudant. De rest van de hengsten zonder harem leeft samen in de hengstkudde.
Ik had destijds mijzelf willen karakteriseren als een hengstkuddehengst, maar nu denk ik dat misschien een (hele) kleine harem ook wel eens passend zou kunnen zijn...pp

Afijn dan plots, anno 2014, verschijnt onze grote 'natuurheld' Koos Dijksterhuis ten Koniktonele, als Sint Koos de Ecodroomdoder. Onlangs was wel-denkend Nederland al tot de conclusie gekomen dat de plofvaardersplassen een bovengemiddeld stadshertenconcentratiekampje is, net zo 'natuurlijk' als een glazen jampot in Mmn.
PS die Karpaten-Wolf bleek overigens een grapje van een stel jolige Żołądkowa Gorzka PL-en.

Zogenaamde Ecoloog annex grasmaaier Frans Vera, de geestelijk vader van het CoKampje, is van mening dat het om bedrijfseconomische redenen in een omheind parkje vervangen van de cyclomaaier door loslopende, per vrachtauto van elders aangevoerde, uitheemse graasbeesten onder natuur te rangschikken is. En dat vrije vogels van divers pluimage, die zelfstandig ongereguleerd over de CoKa-hekken migreren, dat niet zijn. Hoofdredacteur Willem Schoonen moest zelfs een vermanend vingertje heffen tegen Plof-Frans. Koos had namelijk de film over de plofvaardersplassen (Nieuwe Wildernis) als een driest oerrund de modder ingestampt.
Ko's verhaal kwam zeer goed overeen met mijn eigen waarnemingen februari 2013 bovenin de Regiorunner op de nieuwe Hanzelijn: doodse kale lege woestenij van grasland gelardeerd met  dode boom-restantjes.  Desondanks bezocht een record aantal niet-denkende ecodromers de film. Dat zullen wel voornamelijk natuurvreemde autorijdende randstadjers geweest zijn. Die kale droefenis van de Nieuwe Wildermess of Wildernix laat zich ook in 8:19 vertellen, gratis op YouTube:

Virtuele telepathos met Jelle

Jelle's trouwe weekdier (moeilijk PDF) van zaterdag 02 maart is de Bengaalse Tijger luisterend naar de naam Richard Parker in de film 'Life of Pi'. Telepathos voorzag erin dat schrijver dezes ook zeer recent onlangs  deze stereoscopische film bekeek gebaseerd op het gelijknamige boek van Yann Martel. Aanleiding was het winnen door Amsterdammer Erik-Jan de Boer van zowel een Oscar als een Bafta voor Best Achievement in Visual Effects & Special Visual Effects als Animation Director van 'Life of Pi' (samen met 3 visual/technical effect supervisors).
Dus: Ja Jelle, ik heb 'Life of Pi' gezien en heb dienaangaande daardoor nog zo hier en daar een aanvullinkje op je relaas, om te beginnen met de naam en foto van Erik-Jan, want zo vaak winnen 'onze' Godenzonen geen Mondiale Awards voor technische achievements.

Ik ging een beetje met 'mixed feelings' naar de film, Jelle, want vooraf las ik over de religieuze 'coming of age' ervaringen van hoofdpersoon Piscine Molitor "Pi" Patel, maar wie schetst mijn verbazing aan het einde van de film.
Ik ben het met je eens, Jelle, dat een Bengaalse Tijger in een roeiboot een beetje vreemd en onwaarschijnlijk is. En bij dat drijvende eiland met stokstraatjes (ook prachtig geanimeerd Erik-Jan) begon ik ook een beetje sceptisch te raken, daar achter mn stereoscopische polaroidbril. Is het allemaal wel realistisch en waar wat we zien in die film?

Ik had het boek niet gelezen, net zoals Mr. Avatar/Titanic James Cameron: "The movie is visually amazing, inventive, and it works on you in ways you’re not really aware of. It takes you on a journey, and unless you’ve read the book – which I hadn’t – you have no idea where that journey is going. It does what good 3-D is supposed to do, which is, it allows you to forget you’re watching a 3-D movie." Ook ik zag die religieuze twist niet aankomen en was aangenaam verrast: voor wie nog blanco naar de film wil gaan we 'after the break' verder:

De Ziel ter ziele

Dat was de kop boven het artikel in de papieren editie van Trouw vandaag.
Eigenlijk: Nu de ziel ter ziele is: leef!
De webversie is ietwat minder prikkelend: Hoe te leven in een wereld zonder ziel?
Eindelijk een waarachtig bezielde filosoof naar mijn ziel hart: wetenschapsfilosoof  Herman de Regt.

Griekse filosofen als Pythagoras en Plato, Franse deeltjesfilosoof Descartes, onderdendammer Coen Simon; de onsterfelijk gewaande zielen van deze arme zielen blijven ontzield en zielloos achter; geen levende ziel meer te bekennen.

Volgens Aristoteles (384-322 v.Chr.) en Epicurus (341-270 v.Chr.) - twee oude zielen, één gedachte - is alles opgebouwd uit atomen. Aangezien alleen atomen invloed hebben op andere atomen, en aangezien de ziel ons lichaam beroert, moet ook de ziel gemaakt zijn van atomen. Maar dat betekent dat met het doodgaan en het vergaan van het lichaam, de ziel eveneens in atomen uit elkaar valt.

De trits Newton, Darwin, Freud, een triple whammy zielen met zielsveel vreugd. De vrije wil, het bewustzijn Immanuel Kant, zieltogend bezitten zij hun zielen in lijdzaamheid: de wetenschap en Swaab zijn bikkelhard: er is geen invulling van het idee van een ziel die standhoudt in wetenschappelijk onderzoek.
De Engelse filosoof Francis Bacon (1561-1626) legde zijn ziel en zaligheid in de wetenschap: alleen door kritisch wetenschappelijk onderzoek te doen, ontdekken we hoe wij en de wereld in elkaar steken. 
We dienen ons te zuiveren van valse vooroordelen en onware voorstellingen van zaken door goed te observeren en te experimenteren en door langzaam en voorzichtig uit feiten algemene wetten (theorieën) te concluderen.

David Hume (1711-1776) had ook het gelijk van de wereld: de rede is de slaaf van de hartstochten, maar die hartstochten zijn standaard menselijke dierlijke instincten gebleken en niet meer. Het zijn deze (vrije willoze) instincten die ons dwangmatig doen denken dat we een onsterfelijke ziel hebben.

Hoe nu te leven in een wereld zonder ziel, als zielsbedroefde zielenpoot of als zielsgelukkige zielzorger?
Waarheid, spreek zielsveel waarheid, dat is het zielseenvoudige zielenroerselenrecept voor zielsrust en zielenheil.

Overigens weet ik ondertussen wel waar die onsterfelijke ziel huist in onze zielzak: in ons DNA. Wij, levende wezens, leven al ongeveer 4 miljard jaar, een aardige benadering voor onsterfelijk. Dat hebben wij volgehouden door ons voortdurend te vernieuwen. Tijdens ons leven worden alle zielomhullende cellen  een keer gerevitaliseerd en vernieuwd. Wij dragen er zorg voor onze ziel bij leven een nieuw jasje te geven, door een kopie van ons DNA in één of meer total make-over versies met nieuwe spiegels van onze ziel te stoppen.
Het oude omhulsel zal tot stof en atomen vergaan, maar de ziel leeft! bij benadering onsterfelijk!

Wetenschapsfilosoof Herman de Regt draaft mij iets te ver door met het kennelijk onlangs onweerlegbaar geleverde wetenschappelijke bewijs tegen de onsterfelijke ziel (Trouw, 19 april). 'Aanvaarden dat het leven eindigt in niets' schrijft hij. En 'hoe te leven in een wereld zonder ziel?' Maar moet met het erkennen van de sterfelijkheid van de ziel van de enkele mens meteen Het Leven en De Wereld zielloos verklaard worden? De individuele ziel sterft dan wel met de individuele mens, maar het leven en de wereld én de ziel, die wij aan dat grotere geheel ontlenen en aan welks onmiskenbare ziel wij allen een stukje bijdragen, bestaan wel degelijk door, naar menselijke maatstaven zelfs schier onsterfelijk. Dus of de ziel nu wel of niet ter ziele is: leef, en denk niet alleen aan jezelf.
Ton uit Leiden, Trouw 21-4

Hebben mieren een ziel?

Het is de maand van de filosofie waarin RoKoKo ook graag een duitje in het zieltje gooit. Vanwege een acuut gebrek aan leesvoer werd dit lange weekend zelfs het achterwerk van de VPRO-bode geconsumeerd. Laat daar nu het filosofie-pareltje van week staan: Suzanne. Leeftijd onbekend, maar de meeste achterwerkbrievenschrijvers zijn zo tussen 6 en 12. Het is een antwoord op een eerdere brief over een dierenambulance.

Misschien denken mieren ook

Mensen denken vaak dat wij de mooiste, de liefste, de knapste, de beste en de slimste zijn. Maar eigenlijk weten we dat helemaal niet. Het zou zomaar kunnen dan mieren precies hetzelfde denken. Of dat olifanten met elkaar praten en bespreken wat ze deze keer eens met dat ene mens zullen doen.
Als wij iemand vermoorden is dat verschrikkelijk en is iedereen geschrokken, ook al heeft het slachtoffer de 'moordenaar' iets heel ergs aangedaan. Maar een kip vermoorden, of eigenlijk slachten, is heel normaal, terwijl die kip de mens nooit wat aandoet. Ook vinden mensen het 1000 keer erger als een giraffe doodgaat dan een mier of een vlieg. Heel veel mensen antwoorden dan: maar een vlieg heeft geen nut.
Alsof mensen wel nut hebben. (ond. rokoko)
We helpen dieren, oké, maar we doden er veel meer. Dit is eigenlijk iets heel anders dan een konijn, maar ja. Ik heb nu een poes en ik kan me geen leven meer zonder haar voorstellen. Als zij te jong doodgaat dan ga ik weken niet naar school. De klas zal dan wel denken: haar poesje is dood, oké dat is zielig, maar om nou weken niet naar school te gaan....
Maar ik leef met haar en de band die ik met haar heb opgebouwd gaat dan verloren.
Kortom: Ik hou verschrikkelijk veel van dieren, het maakt niet uit hoe klein ze zijn.
Het zou dan ook voor dieren, planten en het milieu veel beter zijn als wij uitsterven of gewoon minimaal tien keer beter leven!

Uit de Paasstillezaterdagfilm Horton Hears a Who!:
A person's a person, no matter how small
I meant what I said, and I said what I meant, and an elephant's faithful one hundred percent! ... That's my code — my motto.

Horton: There's a tiny person on that speck that needs my help!

Jane: Absurd! There aren't people that small.

Horton: Well, maybe they aren't small, maybe we're big.

Jane: Horton...

Horton: No, Really. Think about it. What if there were someone way out there, looking down on our world right now, and to them, we're the specks...

Grande EVinale & Verantwoording

De evolutie van de gewervelden in herhaalde retrospectie. Terugkijkend valt op dat we God onderweg ergens zijn kwijtgeraakt. Zeer waarschijnlijk tijdens de ondergrondse 165 miljoen jaar. Misschien schaamte over het feit dat Zijn 'schepping' maar evolutionair langzaam vooruitgang boekte en dat het geprognosticeerde eindschepsel steeds verder van Zijn ideale 'evenbeeld' aan het wegdrijven was.  Hij heeft Zich er nog uit te proberen redden met 2-Petrus-3:8 'Eenen dagh by den Heere is als duysent jaren, ende duysent jaren als eenen dagh'. Maar met dergelijke cultuursprookjes scoor je anno 2000+ geen respect- en aanzienpunten meer. Cultuur is inmiddels ontmaskerd als een bundeltje gedragsafspraken binnen een (prim)apenstam. Ook nog wel kwantificeerbaar, want de best samenwerkende apenstam verwerft het koninkrijk der aarde.  De cultuur die het mogelijk maakt om groepsgewijs aan de lopende band BMW M5's  in elkaar te  schroeven is veruit superieur aan de cultuur van de groep die zich nog individueel de kop breekt over het opknopen van handgeweven vodden. Maar wie het dwaze niet eert, is de wijsheid niet weerd.

We dwalen af, het wordt tijd voor een nieuw onderwerp, maar eerst gaan we nog even heerlijk de biochemische evolutiediepte in.

Van opstandige zakpijplarve naar mens. Ik ben nog op zoek naar een plaatje waarin de mens als ecologische ramp wordt afgedaan en waarin fier aan top van de evolutieboom een paradijsvogel wappert. De mens is een onverbeterlijke egocent. Wel een mooi evolutie-overzicht gevonden met nu eens plaatjes van vrouwen als prima donna opperwezens.

Om te reproduceren en te leven bezitten alle organismen op aarde DNA. Hiermee kan 'nieuwbouw'informatie worden doorgegeven uit het genenarchief boordevol 'bouw'plannen en -tekeningen.

Even middelbare schoolstof herhalen: chromosomen, histonen, genen, DNA-helix-dubbelstreng. Een gen is een stukje erfelijk materiaal, waarmee organismen erfelijke eigenschappen doorgeven aan hun nageslacht. 'Erfelijke eigenschappen' rare term en definitie. De Nederlandse wiki is eigenlijk alleen maar geschikt als inleiding en om snel in de Engelse of Duitse te komen.
Door replicatie kan het DNA verdubbeld worden en een exacte kopie worden doorgegeven bij celdeling. Een enzym ontwindt de dubbele DNA-spiraal en een ander enzym ritst de twee strengen uit elkaar zodat ze ieder weer tot een dubbele helix kunnen worden opgebouwd.
Een gen is een stukje dubbelstreng met gecodeerde informatie. Zoals bijvoorbeeld het Hox-gen. Dit gen regelt de basisstructuur van het organisme zoals plaatsing en ontwikkeling van de verschillende ledematen tijdens de embryonale fase. Ze liggen in clusters bijeen.

Apotheose of Apocalyps: Kroon op de evolutie

Wie gaat er strijken met het felbegeerde predicaat van Kroon op de schepping evolutie?

'Potto's' oerouders, zoals de Notharcus hier, leefden 50 mjg  in de bomen in Europa en trokken vandaar naar Afrika (vanwege het oprukkende ijs?). Onderweg ontwikkelde ze nog een handig gloednieuw lichaamsdeel: de flexibele schouder. Armen die 360º rond kunnen draaien blijken heel voordelig bij het rondhangen op en tussen boomtakken en je kunt daarmee de 'Potto'-boomsnelheid flink vergroten.

Vanuit Afrika trokken of voeren apen naar Zuid-Amerika; vanaf 40 mjg worden er opeens aapfossielen gevonden in Brazilië. Deze geïsoleerde groep vormde de breedneusapen of apen van de nieuwe wereld. [ook een fijne old-school Eurocentrische benaming] Convergentie-toppertje met de mens is het zeer intelligente capucijneraapje. De breedneusapen gebruiken het liefst de staart om aan takken te hangen en te slingeren. Deze nieuwe wereld apen kijken alleen ZW-TV, want ze missen het trichromate kleurzien.

De achtergebleven apen van de oude wereld, de smalneusapen,  gebruiken liever de armen. Voorbeelden zijn de mandril, baviaan en de makaak.

Ongeveer 35 mjg onstaan binnen de smalsneusapen de mensapen (Hominoidae), zonder staart in Afrika (Egypte) en die ontwikkelen zich verder in Oost-Afrika zoals in de Proconsul hiernaast. Een reisavontuurlijk groepje trekt naar Azië en laat zich daar Gibbon (Hylobatidae) noemen. Er zijn daar nog 12 soorten. Ze heten ook wel kleine mensaap.

Gibbons zijn super-acrobaten die veel kroon-punten scoren met hun brachiatie (armslingerend voortbewegen). Ze kunnen ook heel goed op de achterpoten lopen. Hieronder staan een paar filmpjes over hun kunsten.

Intervolutie: Thylacine en Pangea

Duurt 160 mj (miljoen jaar) wachten lang? Misschien kan dat het best worden geïllustreerd aan de hand van een landkaart van Pangea (Grieks: gehele aarde). Zo tussen 300 en 200 mjg bestond er op aarde maar één supercontinent: Pangea. Vanaf 200 mjg brak Pangea weer in stukken en langzamerhand werden de huidige continenten gevormd. Dit vormen en opbreken van supercontinenten is cyclisch, in de historie van de aarde (4,6 miljard jaar) is dat waarschijnlijk vaker gebeurd. In 200 mj kun je bijvoorbeeld de Atlantische oceaan vormen of India vanaf Kaapstad op Mongolië en Italië op Duitsland laten botsen en zo de Himalaya en de Jungfrau de lucht in sturen. De schuifsnelheid is ongeveer 5 cm per jaar, dit levert een Atlantisch kloofje van 5000 km in 100 miljoen jaar. Helaas verlopen deze schuifbewegingen schoksgewijs met geschat een sprong van 2 meter oostwaarts voor het eiland Honshu en van 15 meter bij de breuklijn op 11 maart 2011.
Het tweede filmpje (Mondschein ipv Grieg) laat ook zien dat de continenten in de toekomst weer naar elkaar toe bewegen.
Filmpjes 3 & 4 gaan over buideldieren z.o. Dit is een embedr-testje. Positief getest op oude IE-PC en op trendy FF-Mac.

Dusk: Extinctie en Suppressie

Slechts enkele soorten van de Synapsida-voorouders van de zoogdieren overleefden de Permische extinctie van 252 mjg.

De Lystrosaurus was een paar miljoen jaar aansluitend aan de Permische-extinctie heer en meester op het land, waarschijnlijk was wel 50 - 90% van de landdieren een Lysterosaurus. Een rustige vruchtbare periode zonder vijanden. Ly was ongeveer een meter lang en een planteneter; een soort van varken. Op het stemmige plaatje links lijkt hij een kale, gladde huid te bezitten, er zijn ook andere plaatje waar hij een stevige vacht heeft.

De Thrinaxodon was ongeveer zo groot als een kat, 50 cm, en waarschijnlijk een omivoor. Hij is wat jonger dan de Lystrosaurus. Hij behoort tot de cynodonten, hondtandigen, en had waarschijnlijk al wat meer kenmerken van een zoogdier: warmbloedig en dus ook haren en een vacht, maar legde waarschijnlijk nog wel eieren. Mogelijk zorgde ze al voor hun nageslacht, maar waren nog niet levendbarend.

De Morganucodon leefde ongeveer 205 mjg. Inmiddels zijn de zoogdier-voorouders gekrompen tot een rat. Dit plaatje van wiki is van een levende muis met dezelfde grootte en bouw, de Suncus murinus. Lengte ongeveer 10 cm met een schedel van 4 cm. Leefden waarschijnlijk kort, legde nog wel eieren.

De ontwikkeling van de zoogdieren verloopt gelijktijdig met de dinosaurussen, vanaf 225 mjg - 65 mjg. In die periode floreerden de saurussen (reptielen) en veroordeelden de proto-zoogdieren tot een schamel niche-bestaan in de marge als dino-voer. 165 miljoen jaar overschaduwd in de wachtkamer leverde bij de a.s.-zoogdieren een heel scala aan overlevings-eigenschappen en -trucs op:  ze leefden (als molratten) in holen, waren warmbloedig en konden er daarom 's nachts op uit om zich met insecten te voeden. Ze werden levendbarend en voedden de jongen veilig in het hol met moedermelk op. Deze eigenschappen hebben meegeholpen de aankomende K-T-extinctie te overleven. Toen die rook was opgetrokken bleken al die nare roofdier-dino's verdwenen, zodat de zoogdieren de hele planeet opeens voor zichzelf hadden.
Evolutie kon heel lang niet echt spannend worden bij de zoogdieren. Het waren, kort door de bocht, 150 mj lang varkens of ratten, een voorgeschiedenis die zijn diepe sporen lijkt te hebben nagelaten bij Homo sapiens.

Morning stars: Amfibieën, Reptielen en Dino's

In de vorige evolutie-stap 375 mjg kroop de Tiktaalik  aan land om daar te gaan worstelen met lucht ademen, uitdroging en zwaartekracht.
Zwaartekracht. Homo Sapiens met de wet van opwaartse kracht van kleinzoon Archimedes zijn nog ver weg, maar een alwetende God had de probleempjes bij het aan land sturen van een vis toch wel kunnen voorzien. Als Hij een engineer was geweest dan was Hij voor de ontwikkeling van Zijn landdier helemaal van scratch begonnen en had Hij niet gaan modderen met een op de kwastvinnen voortstrompelende vis. Maar Theologen zijn natuurlijk typisch alpha's en daarom raakte de aarde alras gevuld met mechanische wangedrochten zoals de krokodil.
Uit de familie van de Crocodilia reptielen (ontstond pas 84 mjg). 

Om een zwaar lichaam goed te kunnen dragen en te transporteren over land is het sterkte-mechanisch sterk aan te bevelen om de poten onder het lichaam en het lichaamszwaartepunt aan te brengen en de boven-poten niet onder een hoek van 90º met de verticale onder-poten aan het lichaam te zetten. De voeten ver buiten het zwaartepunt en het lichaam aanbrengen is alleen van voordeel bij hoge snelheden in bochten; daarom staan de wielen van een BMW 3 op de hoeken van het chassis. Dit reptiel-gedrocht drijft daarom het liefst maar wat als Archimedes rond in het water, dan heeft hij het minste last van zijn ontwerpfouten. Overigens doet Kroco dat zeer succesvol.
Als je Kroko vergelijkt met een kikker of een pad, dan zie je grote overeenkomsten.

Amfibieën.
Hier is het kleine broertje van de Kroko uit een andere familie: de pad of in dit plaatje de kikker. Amphi-bios betekent "dubbel-levend" Zij leven zowel in het water als op land. Er zijn nu nog ongeveer 6900 soorten amfibieën bekend, waarvan  6000 kikkers en padden. Daarnaast zijn er 600 salamanders en 200 wormsalamanders. De grootste ontwerpfout van de amfibieën is dat ze, net als hun directe voorouders de Tiktaalik-vissen, eitjes in het water moeten leggen en dus nooit ver het land op kunnen trekken. Uit die eitjes zwemmen (kikker)visjes met kieuwen en een zwemstaart.  In een metamorfose van enkele dagen worden ze opeens tot kikker gekust en verliezen ze de staart. Ze leven daarna voornamelijk op het land, totdat ze weer eieren moeten leggen. Daarom zit uw vijvertje altijd in maart vol met paddentrek-kikkers en ziet u ze de rest van het jaar niet.

Kikkervisje op schoteltje

Een succesvolle amfibie is de Eryops 270 mjg met een zware ruggegraad, die doorzakken voorkwam.

Komt het Recht in Egypte? (door Coco)

Gisteravond zag ik op het IFFR (Filmfestival Rotterdam) de Egyptische film Hawi. Improviserende mozaïekfilm, een caleidoscopische portret van eenzaamheid en wanhoop in hedendaags Egypte; aldus de begeleidende tekst van IFFR.
Ik heb dan ook niet alles helemaal begrepen, maar ik was gelukkig niet de enige; las ik bij de meningen. Het duurt even voor je gewend bent aan Arabisch met Engelse ondertiteling en in het begin zat ik mooie plaatjes te kijken van Alexandrië. Bij een DVD bekijk ik vaak na afloop van de film vaak weer de eerste 20 minuten; bij het IFFR moet je rennen naar de volgende film.

Op een bepaald moment wordt Hanan, de volslanke buikdanseres - originele uitdostip voor niet erg graatmagere verkleedfeestgangsters  -, door 3 mannen bestolen. Als zij zich daarover beklaagt bij de Politie, wordt zij daar onheus bejegend. "Wat ze daar deed op straat, of ze soms een 'belly-danser' was, aha een 'slut' dus." Later zegt Hanan dat ze blij is dat ze niet door de politie is opgepakt.
Ik moest terugdenken aan het staatsrechtcollege van Paul, "een staat die moet de veiligheid van zn burgers kunnen waarborgen. {religieus neutrale onpartijdige politie} Als die staat dat niet kan dan heb je eigenlijk geen staat, die staat op zn grondvesten te trillen." Inmiddels schijnt het zover te zijn in Egypte. De regisseur was in de zaal en zei voorafgaand aan de film dat hij eigenlijk liever nu in Egypte had gezeten. Zijn commentaar na afloop heb ik helaas moeten missen.
Belinda van Trouw is naar dezelfde film geweest en beschrijft ook dezelfde scene, met een iets andere uitleg. Die politieman had ik niet in het theater (hotel dacht ik) zien zitten.

College Staatsrecht door Paul Cliteur (door Coco)

Heel af en toe hoor ik wel eens iets nieuws en verrassends in de grote brij van elkaar napratende opinies, meningen en opvattingen. Een eerstejaars college staatsrecht. Op 12 november was Paul Cliteur, rechtsfilosoof en hoogleraar te Leiden, te gast bij Brands met Boeken ivm zijn nieuwe boek: Het monotheïstische dilemma. Paul zou ik reeds hebben moeten kennen van enkele TV programma's, maar dit was mijn eerste kennismaking met hem. En die beviel mij goed dus schrijf ik een paar uitspraken van hem, gedaan tijdens het vraaggesprek, hier nu uit. Inmiddels is het (bijna 80%) een transcriptie geworden, dus wat te lang voor een logje. Sorry! Ik heb de tekst verdeeld in hoofdstukjes en titels toegevoegd ter vergroting van de leesbaarheid.

Allereerst vraagt Wim (Brands) naar zijn (Paul's) mening over het artikel/pamflet van Rob Riemen in de NRC, waarin Wilders wordt vergeleken met een fascist.
Vargas Llosa Nobelprijswinnaar: We moeten oppassen want Wilders is een populist, die een moderne fascist kan worden.

Paul:
Iedereen kan een fascist worden, we kunnen allemaal van alles worden, dat potentieel hebben we allemaal in ons. Als Geert Wilders een fascist zou zijn, dan valt het met het fascisme wel mee. Ik denk dat die vergelijking niet opgaat.
Wilders is een liberaal, die  bepaalde onderdelen van  de liberale erfenis nogal assertief uitdraagt.
Een fascist is hij niet. Laten we daar een beetje voorzichtig mee zijn. Ik zou die woorden niet graag zelf gebruiken.

Wim: En een populist?