In de Betuwe (deel 2 en slot: Koniks)

Het beloofde een grote toonaangevende serie te worden, het liep echter anders. Een goede vriendin zegt dan altijd: Alles Verandert..pp Destijds lag er al het voornemen om binnen de omvangrijke serie een logje over Konik paarden in Betuws uiterwaarden op te nemen. In de uiterwaarden tussen Ewijk en Beuningen om precies te zijn, dus formeel Maas en Waal en daardoor ook weer niet echt de Betuwe, maar dat maakt de serie wel weer consistent.
De rondleider van ?staatsuiterwaardenbeheer? vertelde destijds 2010? gedetailleerd over deze wilde natuurpaardjes. Dat ze in haremgroepen leven met twee hengsten op 20? merries, de opperhengst verzorgt een regelmatige bevruchting van de merries, op één na, die is exclusief voor zn adjudant. De rest van de hengsten zonder harem leeft samen in de hengstkudde.
Ik had destijds mijzelf willen karakteriseren als een hengstkuddehengst, maar nu denk ik dat misschien een (hele) kleine harem ook wel eens passend zou kunnen zijn...pp

Afijn dan plots, anno 2014, verschijnt onze grote 'natuurheld' Koos Dijksterhuis ten Koniktonele, als Sint Koos de Ecodroomdoder. Onlangs was wel-denkend Nederland al tot de conclusie gekomen dat de plofvaardersplassen een bovengemiddeld stadshertenconcentratiekampje is, net zo 'natuurlijk' als een glazen jampot in Mmn.
PS die Karpaten-Wolf bleek overigens een grapje van een stel jolige Żołądkowa Gorzka PL-en.

Zogenaamde Ecoloog annex grasmaaier Frans Vera, de geestelijk vader van het CoKampje, is van mening dat het om bedrijfseconomische redenen in een omheind parkje vervangen van de cyclomaaier door loslopende, per vrachtauto van elders aangevoerde, uitheemse graasbeesten onder natuur te rangschikken is. En dat vrije vogels van divers pluimage, die zelfstandig ongereguleerd over de CoKa-hekken migreren, dat niet zijn. Hoofdredacteur Willem Schoonen moest zelfs een vermanend vingertje heffen tegen Plof-Frans. Koos had namelijk de film over de plofvaardersplassen (Nieuwe Wildernis) als een driest oerrund de modder ingestampt.
Ko's verhaal kwam zeer goed overeen met mijn eigen waarnemingen februari 2013 bovenin de Regiorunner op de nieuwe Hanzelijn: doodse kale lege woestenij van grasland gelardeerd met  dode boom-restantjes.  Desondanks bezocht een record aantal niet-denkende ecodromers de film. Dat zullen wel voornamelijk natuurvreemde autorijdende randstadjers geweest zijn. Die kale droefenis van de Nieuwe Wildermess of Wildernix laat zich ook in 8:19 vertellen, gratis op YouTube:

Neujahrskonzertstraussgoedevoornemens 2014

Vaker en meer maneschijnwandelingen.
Richard Strauss (1864-1949) Capriccio Mondscheinmusik (Moonlight Music - Música a la luz de la Luna)


Meer en vaker toegeven aan en luisteren naar Dynamiden (Geheime Anziehungskräfte) ook wel DyNAmates, zie ook voornemen 1


Vaker en meer op de hoogste toppen die Romatiker uithangen, zie ook voornemens 1 en 2.

The Scottish-themed costumes by Vivienne Westwood

HD-versies 720p:

Leo Delibes: Sylvia - Pizzicati

Joseph Lanner: Die Romantiker, Walzer 

Johann Strauss: An der schönen blauen Donau - Ballet 

KO is OK

Ooit, in de euforische beginperiode van dit Blog, verschenen er wel drie logjes over één cultureel avondje uit. We spreken dan over vier jaar geleden tijdens de beginperiode in 2010. Er staan inmiddels zes jaartallen vermeld in de bloghistorie, maar die worden veroorzaakt door de gunstig gekozen startmaand november 2009.

Op 21 april 2010 bezocht ik 's avonds in het Gemeentemuseum te 's-Gravenhage de tentoonstelling Der blaue Reiter, na een aankondiging in mijn toenmalige lijfblad De NRC. Veel is sindsdien veranderd, de interesses en preoccupaties van de auteur niet. "Ik ben de Vrouw. Ik ben het morsige moeras van de voortplanting."
Na het bekijken van de tentoonstelling werd ergens achterin het museum het toneelstuk van KokosChka, Oscar (KO) opgevoerd, vijf piemelnaakte mannen en een blond-blaue engel. Eerlijk gezegd was ik Anneke Blok helemaal vergeten ondertussen door alle vrouwenverwikkelingen en -hoogtepunten sindsdien. Sorry Anneke, maar de schilderijen hebben een diepere indruk achtergelaten.

Laatst in Boymans van Beuningen, bij  KO's tentoonstelling Mensen en Beesten, kon ik mij nog wel het Opperreptiel der Groene HoiOligoi Leguaan herinneren. Bij mijn charmante begeleidster, het cool-blaue huzaar-engeltje uit het coole noordn, hadden de logjes echter geen enkele meetbare indruk achtergelaten.

Hetzelfde was KO destijds overkomen in zijn affaire met Alma Mahler, de weduwe van. Alma was ook niet onder de indruk van de expressionistische kunstenmakerij van KO en trouwde met de Bauhaus constructivist Gropius.

Van Alma en Oscar was bovenstaand schilderij door KO te zien. Ik vond KO een beetje te mooi narcistisch op de voorgrond staan en Alma te onbestemd vaagjes op de achtergrond. Zou Alma ook niet gedacht hebben: Kunstenaar KO houdt toch eigenlijk alleen van zichzelf, net zoals mn wijlen Gustav.

Liebespaar mit Katzen, die hing er niet volgens mij, volkomen onterecht.

KO heeft ook hele mooie landschappen gemaakt zoals 020, maar die hingen er ook niet.
De portretten van Kokoschka beklijven niet zo erg, volgens Kuiper in VK; volgens mij ook niet omdat hij zijn expressionistische kunstjes - woeste protretten met grote handen en vingers- niet verder ontwikkelt, raffineert of verfijnt.
KO's laatste schilderij hing aan het einde van de tentoonstelling: Time, Gentlemen Please 1971-2.

De Worteltaart van KO-ekela met Kokosch-strooisel in het musemcafé is ook OK, kolossaal lekker, warm en cool aanbevolen.
 

Margaretha Zelle

Margaretha danst bevallig over de Ljouwse kelders, met de pronte billen naar haar geboortehuis, en met een half oog naar de katteoogjes van Christine le Duc's Life Style Shop.
Later zou Margaretha dit imperium proberen te evenaren als Femme Fatale in Parijs onder de merknaam Fata Hari, maar ze verwarde conservatief Parijs met haar vooruitstrevende business-model annex Life-Style en werd helaas een vroegtijdig noodlot ingestuurd.
Hoed u voor Fatale Vrouwen, die door combinatie van schoonheid en wellust het (toch al beperkte) denkvermogen van de man verdoven en het ontlopen van het noodlot tarten.

Dansende Fata's storten niet alleen mannen maar ook soms huizen en hun bewoners in vurig verderf.

Bezint eer ge zich bij een Fata bind.  

Kor Venema's schoenmakerij poetste ergens na 1990(Cor?) de plaat ipv Friese doorlopers. Kor's uithangbord bleef hangen.

Margaretha's geboortehuis is boven de kapper, rechts, met het witte reclamepaneel.

Margaretha's huis is grotendeels gespaard gebleven, het is niet ingestort zoals de naastgelegen panden.

Idsart, een student van 24, raakte verstrikt en ingesloten op een binnenplaats van één van de diepe panden en kon niet meer worden gered. Hij had het fatale noodlot in zijn achteraf-kamertje voorvoeld.

Achtergrondinformatie uit Trouw 24-12-2013: "Brandweer redt bijna nooit iemand" (PDF)