Vogels en bloemen (3)

In vervolg op de broedactiviteiten van de Ooievaars ben ik vanavond een paar uurtjes in de wei gaan staan. Het was mooi weer en gezellig druk. Inmiddels is de Ooievaar geweest en heeft drie jongen uit het ei laten kruipen. Onderweg eerst nog #zwaan2 met 6 jongen en #meerkoet27 nog aan het broeden.








Sinds er jongen zijn staat er altijd een ooievaar op het nest. We stonden te wachten op aflossing, om 20:00 kwam het vrouwtje aangevlogen, maar zij klepperde alleen even naar vader en vloog weer verder.
Later toen iedereen weg was en de zon onder kwam zij toch. Na wat geklepper mocht vader nog wat eten zoeken in het weiland.
Ik heb ook weer een paar close-ups gemaakt met de beproefde methode.
Als je goed kijkt zie je het kopje van een jong, nog met zwarte snavel.

Om de tijd te doden heb ik ook nog een paar bloemetjes gefotografeerd. Eerst een onbekende (voor mij) en dan nog wat boter- en fluitekruidbloemen.

Brutal Sekura

Dear C*****

Thank you very much.
If *****iets over een dossier******, we will have some work to do together.
Unfortunately they have not. Then what we have now between us is Sakura ( Japanese name of Cherry ).

Almost all cherry blossoms have been blown away and fallen by stong wind and scoll of April's unstable weather.
Actually ' April is the cruel( or brutal ) season '  ( 1st line of the poem book of The Waste Land by T.S. Eliot )  

1. We use leaves of cherry for wrapping rice cake with sweet red beens inside.
2. 2, 3 tiny petals of cherry are put to float on thin sea weed tasted soup and petals give us slightly touchy scent..
3. In Chinese restaulant, they use petals for finger bowls. This is very much like the soup of 2. Please take care not to drink.

Ik had een paar vragen gesteld over het blauwe bouwmarktzeil op de  NRC-foto(© mlrt dank) bovenaan mijn blog. Omdat ze toch niet beantwoord zijn, laat ik ze maar weg.

T.S. Eliot aan de Starnbergersee gedeeltelijk in het Duits? Ik moet alweer studeren, opzoeken en uitzoeken; was ik net lekker op weg met Tsjechov (Чехов) [kaartjes voor De Meeuw besteld, kan ik die kaartjes omruilen voor de poëzieavond?] begint hij opeens over T.S. Eliot.
Ik weet nix van T.S. We hadden vroeger twee levensgezellige buurmannen, die gingen ieder jaar naar Starnberg op vakantie, zou T.S...?
Ik laat me niet kisten door die Jap.. eind augustus weet ik alles over T.S.

T.S. Eliot (1888–1965).  The Waste Land.  1922. eerste strofe

I. THE BURIAL OF THE DEAD APRIL is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.
Winter kept us warm, covering
Earth in forgetful snow, feeding
A little life with dried tubers.
Summer surprised us, coming over the Starnbergersee
With a shower of rain; we stopped in the colonnade,
And went on in sunlight, into the Hofgarten,
And drank coffee, and talked for an hour.
Bin gar keine Russin, stamm' aus Litauen, echt deutsch.
And when we were children, staying at the archduke's,
My cousin's, he took me out on a sled,
And I was frightened. He said, Marie,
Marie, hold on tight. And down we went.
In the mountains, there you feel free.
I read, much of the night, and go south in the winter.

 

De Rode Jurk

Hoe ik toch nog dieper kon zinken maar wel mijn rodejurk-fantasie-fetisj bevredigde.
Zwak vlees met faux pas in de Hoofdstad der Zonden.

Naar 020 reist men af voor hoog-hoogbegaafde kunstenmakers en wanneer je mannendeel lust naar willig vrouwenvlees. De snelle weg loopt over de oude lijn door de bollenvelden; hier en daar zwaaiden enkele vuurrode bollen mij schuddebollend na.
De laatste der hormonen joeg mij plotsklaps naar de toch familiair klinkende Oudezijds Voorburg Wal van #rood-vertier, want de Trompettensteeg en Bethlemsteeg zijn dan binnen handbereik. Voor de oudere 50plus man is er bovendien de kant van de wal met hoge-hogekunst van de eros-tiek: de Kloveniersburgwal 50: het Compagnietheater.

In betere tijden speelde hier de Theatercompagnie olv Theu Boermans grote producties zoals Gilgamesj jan-mrt 2005, Anneke Blok als Ninsun en Theu zelf als Uta-napisjti. Tijdens de zondvloedscene spoot het water overal heen, voor de bezoekers op de eerste rij lagen er handdoeken gereed. Voor wie weinig om handen heeft: de tekst van het stuk staat ook online en onlangs was Theu te gast op vrijdagavond in Kunststof op radio1.[Nog meer Info]
De allereerste keer dat ik van Theu hoorde was in 1995 bij de voorstelling Faust, toen nog in de Westergasfabriek met het gezelschap de Trust. Theu houdt wel van wat functioneel bloot: de hele cast ging uit de kleren.  Toen ze allemaal ook nog eens water over zichzelf gingen uitgieten en de actrices harde tepels kregen, overviel mij een onverwachte heelsnelharde boner. Is daar een term voor?

Wilfred Takken in de NRC beschreef een soortgelijke ervaring bij het toneelstuk Fraulein Else van Arthur Schnitzler. Vanwege geld en juridische problemen kon Theu alleen een ongesubsidieerde monoloog geprogrammeren dankzij de onbezoldigde medewerking van o.a. de actrice Katja Herbers. (1980)
Het ging mij natuurlijk niet om het voyeuristische genoegen van die (delayed)-strip uit dat opwindende rode jurkje of om het mooie naakte lichaam van een 29-jarige vrouw, gekleed in slechts haar rode ‘hakken’; het ging mij vanzelfsprekend om de aan de kaak gestelde sociale misstanden als: oneerlijkheid van onderhandelen wanneer machtsverhoudingen ongelijk zijn en het voor € 18,- medeplichtig worden  in het corps der wellustige geldschieters. Ik was ook wel benieuwd of ik middenin de volle hevigheid van de penopauze nog weer eens zo’n onverwacht keiharde theaterboner zou krijgen.

Katja speelt dochter Else van 18? die door haar ouders ter verkoop in de etalage wordt gezet vanwege een liquiditeitsprobleempje van kfl 300 - 800.
Fraulein Else en Katja Herbers bezitten een perfect lichaam. We zien ze soms 4 maal, in haaks op elkaar geplaatste spiegels. Een boner kreeg ik niet; de penopauze?, blue pills?, geen verrassing?: Else was erg ongelukkig.
Haar enige lichaamshaar van betekenis was een net getrimde donkerkleurige schaam3hoek; de oksels waren keurig geschoren en de benen waarschijnlijk ook.

De terugweg naar het centraal station leidt langs veel winkeldochters, die mij vanuit de etalage in (veelal black-light)  ondergoed vriendelijk wenken, wuiven, zwaaien en met hun kam aandachttikken op de vensters. Ik recht de rug weer wat, kennelijk zie ik er gekleed toch nog steeds enigszins aantrekkelijk uit. Toy-Boys zijn uit, oudere mannen zijn 'in' zoals Melissa & Jack, Eva & Bram, Mandy & Bob en Marjan & Arthur met een h, bedacht ik met genoegen. Zouden  die raamdochters ook als een blok vallen voor de sexy grijze haartjes op mijn rood-zilver maanbeschenen gladde bolletje of zouden zij slechts lusten naar die dikke bobbel in mijn broek, van mijn portemonnee. De zwellichamen bleven wederom ongevuld; het bloedrode sap lijkt harder nodig tussen de 50plus-oren.

‘What does it cost to visit your room’ hoorde ik een Amerikaan discreet vragen. Kreeg hij als antwoord € 50 ? Is dat maar twee maal zo duur als/dan een theaterticket? 

Geld en Seks van de hogere burgerij in bandeloos Wenen luidde de ondertitel van het toneelstuk.

Ik had ooit wel eens het voornemen om een keer een ‘rode kamer te bezoeken’; ik vrees voor de trouwe lezers van dit blog dat ik te lang heb gewacht.

Het is OK, Bob

Gisteravond stond ik opeens oog in oog met zijn oude vader, Bob.

De Opperreptiel Giant Tortoise Geierschildkröten van de Oostenrijkse expressionist Oscar Kokoschka (OK). Ze lijken sterk op elkaar. Er is iets mis met de die Duitse naam. Of met de Engelse naam. Want een Geierschildkröte is helemaal geen Tortoise. Of het vraagt om een 'echt' diepgaand buiten-Wiki-onderzoek.
Ik kan ook moeilijk afbeeldingen van ze vinden. Nu hoor ik jou zeggen: Dat is niet ongebruikelijk voor bovennatuurlijke entiteiten, en daarin heb je natuurlijk gelijk, Bob.

Ik was in de Haags gemeentelijke Kunsttempel van Berlage voor een vereering van der Blaue Reiter en van OK's Mörder, Hoffnung der Frauen.
Ik liep daar rustig buiten openingstijd met mijn Alter Ego (zonder IRL AE blijven ouderwetse niet-digitale IRL beeltenissen zoals schilderijen uit het begin van de 20-ste eeuw in het duister verborgen) en pen en papier blogaantekeningen(print-out van eigen logje, jawel) bij de Macke's, vele Kandinsky's en Marc's te maken in afwachting van het toneelstuk, toen ik opeens in een duistere alkoof door het verzengende gereflecteerde licht van een beverfd canvasdoek werd getroffen door de vader zelve. Hij leek een boodschap tot mij te spreken, maar ik hoorde niet.

Uiteindelijk kon een hulpvaardige suppoost mij van het doek losscheuren en de naar de catacomben van de tempel zenden voor OK's expressionistische toneel. Dat begon met 5 piemelnaakte mannen schaamteloos in ruste op het toneel. Sommigen hadden trouwens ook mooie stevige billen en er waren ook twee geklede actrices, maar ik dwaal af, Bob.
Op weg naar OK's veeringsdienst hoor ik opeens een aangenaam gerucht achter mij, het melodisch verleidelijk tikken van sirenen-schoeisel. Ik keek om en stond oog in oog met zijn blonde engel: Anneke Blok, op kniehoog gehakte laarzen. Zo snel ging dat natuurlijk in werkelijkheid niet, Bob; de leeftijd, je weet wel, ik moest nog een poosje zwaar in het geheugen graven naar haar naam.
Plotsklaps zat ik ook achter haar en haar gezelgodin. Aan de achterzijde ziet ze er ook als een engel uit; haar engelblonde haar hing verleidelijk los.  Ze is van '59, zegt Wiki en dat geloof ik, van 24 december, dat is natuurlijk geen toeval, Bob.  Halverwege de voorstelling moest ik een foto van een liggend naakt (schilderij van Kokoschka?) aan haar doorgeven. Ze glimlachte me vergevend toe.  Dat vrouwen op die leeftijd nog zo mooi kunnen zijn, Bob, oogverblindend gewoon of maakte de liefde weer eens blind, heb jij daar ook wel eens last van?

Enfin, na afloop van de voorstelling was ik als eerste weg; ik trachtte nog te treuzelen, maar in treuzelen bij vertrek heb ik in mijn leven nog nooit van een vrouw gewonnen, laat staan van twee.
De uitgang van de tempel voerde nog door een paar museumzalen, zoals één met Tupperware. Ja Bob.. zo oud zijn we al, dat Tupperware al museumwaardig is.
Opeens werd mijn oog getrokken door een mooi schilderij in een zaal achter een deur. Geen suppoost te zien, de deur was open, dus ik glip naar binnen om een glimp te vangen van dat mooie daar. Het was een schilderij van een Hollandse collega van OK: Piet (Modriaan of Mondrian): Bos bij Oele. Hier staat een plaatje, maar dat mist de diepgang van een 'echt' schilderij. Ik heb ooit nog eens op de Oelerweg gewoond, maar dat is natuurlijk geen toeval, Bob. Waarom tipt een digitale foto van een schilderij haast nooit aan het origineel?

We dwalen af, ik was net bezig een rechtopstaand opgezette vos met mitella, enkelverband en jagermutsje te bestuderen, toen de deur openging en een lieflijke stem mij vriendelijk toesprak: "Wat een mooi schilderij, ik kom ook even naar dat moois kijken" maar precies weet ik het niet meer Bob, de volgende keer neem ik naast pen en papier ook een dictafoon mee. Ik draai mij om en kijk in het op haar allerverleidelijks glimlachende godinnengezicht van mijn blonde engel. Gelukkig had ik geen fototoestel mee, want zo'n moment blijft alleen mooi in je onnauwkeurige doorfantaserende falende mannenbrein. Ik sprak sprak haar geruststellend toe, maar mogelijk heb ik ook slechts wat gestameld. "Dat kunst voor iedereen is.. ofzo." Ze dacht natuurlijk dat ik een suppoost was, ik zie er namelijk nogal indrukwekkend uit, zelfs als ik sjofel gekleed ga, voor mijn doen dan. De Engel was ook niet zo lang, en kleine mensen denken, geloof ik, altijd dat lange mensen meer weten of meer macht hebben.

Een Godin hangt haar jas natuurlijk niet in de garderobe, dus daar verloor ik haar uit het oog. Ik snelde nog door de gang achter haar aan naar de uitgang, maar zij waren reeds gevlogen. Boven de huizen tegenover het museum schonk slechts de maan in haar eerste kwartier mij haar zilveren schijnsel. De donkere helft was niet zichtbaar.

Ik dacht aan de achterkant van de maan, die altijd maar ongezien in duisternis moet leven, en toen begreep ik opeens wat de vader en zijn engel mij duidelijk probeerden te maken.
Die achterkant straalt volop, bij nieuwe maan, als engelenhaar, maar op aarde wordt dat licht niet gezien, en wat niet gezien is, wordt niet gewaardeerd.
Toen zond mijn engel priemgetaltram 17, Bob, en in haar TL-kunstlicht verstond ik de boodschap volledig, dat alles OK is; en een diepe vrede daalde in mij neer met de aarde en met mijzelf.